ที่เค้าว่าที่ที่อันตรายที่สุด คือ ที่ที่ปลอดภัยที่สุด

ท่าจะจริงแฮะ!

ไม่มีผู้ใดมาคอมเม้นต์เลย เอาเป็นไดอารี่ลับๆ ไปพลางๆ ระหว่างสเปซล่มแล้วกัน

ตอนนี้ เบื่อตัวเองชะมัด

มีเรื่องนอยๆ เข้ามาในชีวิตได้อีก

หางาน รับปริญญา

และเรื่องที่ไม่ควรจะเข้ามา ก็ยังเข้ามา

ทำไมมักเกิดขึ้นกับเราฟระ

ว่าจะ ปล่อยวาง

แต่ยังทำไม่สำเร็จซักที

เนื่องมาจากว่าตอนนี้ สเปซของเราประสบปัญหาอย่างหาสาเหตุมิได้ ข้าพเจ้าไม่อาจ Publish Entry หรือ Upload รูปใดๆ ได้

ก็ขอแปะไว้ ณ ที่นี้ ในตอนที่ยังอยากเขียนอยู่ก็แล้วกัน

ตอนนี้ การฝึก wpp ผ่านไปด้วยดี...

เพื่อนดี อาหารดี งานเยอะดี

ถ้าไม่นับว่า...มันทำให้ข้าพเจ้าเปลี่ยวได้อีก

เลิกฝึกงานปั๊บ ทุกคนจะ ฟึ่บๆๆๆ หายไปอย่างเร็ว โดยมากก็กับหวานใจของตน

พวกผู้ชายที่ยังโสดในกลุ่ม ก็มีเป้าหมายว่าที่หวานใจให้ติ๊กแต้มกันถ้วนหน้า

แล้วหญิงโสดมานานปีอย่างข้าพเจ้าล่ะ จะทำอะไรได้

นอกจากมุ่งหน้ากลับบ้านกลับช่อง (โดยเก็บงำความเหงาไว้ภายใน)

หลายๆ คนก็มักบอกว่า ถึงเวลามันก็มาเอง

เราคงไม่ชอบรอล่ะสินี่

รอมานานไปแล้ว เซ็งว้อย

เอาจริงๆเลยนะ เราไม่ได้คาดหวัง คนที่ดีพร้อม ที่จะมาตายแทนเราได้

ก็แค่ใครซักคนที่อยู่ด้วยแล้วรู้สึกดี ใครที่จะรับเราได้อย่างที่เราเป็น--แค่คนธรรมดามากๆ เอ๋อๆ ขำๆ ตลกมั่ง ฝืดมั่ง ว่ายน้ำก็ไม่เป็น ขี่จักรยานก็ไม่ได้เป็นนางอายที่มีเพื่อนน้อยมาก

คนที่จะไม่มองข้ามเรา ก็ท่านั้นเอง

เราจะได้มีคนเดินเล่นด้วย ไปนั่งสระน้ำจุฬาให้ขนมปังน้องปลาด้วยซะที

ถ้ารอจนแก่หงำ จะยังกุ๊กกิ๊กได้อยู่หรือเปล่าน้อ

หยุดนานไป เราก็เปลี่ยวและฟุ้งซ่านได้อีกแฮะ

น้ำเน่าได้อีกด้วยยยย

โอ้ !!

Ok let's make it short here

Everybody, I changed to useanother blog T__T (I need to edit this)

So if you guys wanna know what's goin' on in my life

See ya there!

But I do promise to keep visit your blogs here

Love you Dork!

muah xoxo!!!